بدان آگاهى يابد ، به بركت آن تمام آنچه را كه در گرداگرد خود دارد ، رام مىكند . حال اگر اين نور از او گرفته شود به نظر شما چه چيزى برايش به جا مىماند ؟ آيا او در اين صورت مىتواند چيزى را بشناسد ؟ اگر همهء انسانها گرد آيند و بخواهند ديوانه‌اى را بر سر عقل آورند يا پيرى كهنسالى را دوباره بخواهند آموزش دهند و به او دروس رياضى - مثلًا - بياموزند ، آيا بدون وجود اين نور مىتوانند راه به جايى برند ؟ هرگز ! پس اينان به كدام دليل از خدايى كه اين نور را به بشر بخشيده ، بعيد مىدانند كه آن را براى برخى از بندگان برگزيده‌اش چند برابر كند ؟ ! بنابر اين در مىيابيم كه وحى و الهام در چهار چوب سنّتهاى جارى خداوند در ميان مردم جاى دارد و عقل هم آنها را مىپذيرد و دل بدانها آرام مىگيرد . علم امامان اهل بيت عليهم السلام نيز در دايرهء همين سنّتهاست . علم اينان يا از وحى سر چشمه مىگيرد و يا از الهام . علم ائمه عليهم السلام از راههاى زير با وحى ارتباط پيدا مىكند : اولًا : از كتاب خدا ( قرآن كريم ) و تدّبر در آيات و تأويل آنها بر حقايق و واقعيات . آيا مگر علوم گذشته و آينده و تفصيل آنچه كه در زمان حال جريان دارد در كتاب خداوند نيامده است ؟ و راستى چه كسانى به قرآن سزاوارتر از كسانى هستند كه قرآن در خانه‌هايشان فرود آمده است و علم و دانش آن را از روز نخست با شير مادر نوشيده‌اند ؟ امامان بسيار سخت شيفتهء قرآن بودند و آن را فراوان پاس مىداشتند . در هر سه